سینماپرس: دهمین دوره جوایز مستند انتخاب منتقدان در نیویورک برگزار شد و مستند «همسایه بینقص» ساخته گیتا گاندبیر با کسب پنج جایزه از جمله بهترین مستند بلند، عنوان برنده اصلی مراسم را به خود اختصاص داد.
به گزارش سینماپرس، مستند «همسایه بینقص» در دهمین دوره جوایز سالانه مستند انتخاب منتقدان در صدر برندگان قرار گرفت و پنج جایزه از جمله بهترین مستند بلند، بهترین کارگردانی برای گیتا گاندبیر، بهترین تدوین برای وریدیانا لیبرمن، بهترین مستند آرشیوی و بهترین مستند جنایی را از آن خود کرد.
مستندهای «آقای اسکورسیزی»، «اقیانوس با دیوید آتنبرو» و «اورول: ۲+۲=۵» هر یک موفق به دریافت دو جایزه در این مراسم شدند که در سالن ایدیسون بالروم برگزار شد.
مستند «مادرم جین» به کارگردانی ماریشکا هارگیتای نیز جایزه بهترین مستند اول کارگردان را به خود اختصاص داد.
در بخش ویژه مراسم، کِن برنز جایزه ویژه ایمپکت منتقدان را از کریستین بارانسکی دریافت کرد و هایدی اوینگ و ریچل گرَدی نیز جایزه پنبیکر، که پیشتر با عنوان جایزه یک عمر دستاورد شناخته میشد را دریافت کردند.
جوایز مستند منتقدان هر سال بهترین آثار مستند اکرانشده در سینما، تلویزیون و پلتفرمهای دیجیتال را بر اساس رأی اعضای متخصص این انجمن معرفی میکند.
فهرست کامل برندگان:
بهترین مستند بلند: همسایه بینقص من
بهترین کارگردانی: گیتا گاندبیر – همسایه بینقص من
بهترین مستند اول کارگردان: مادرم جین – ماریسکا هارگیتای
بهترین فیلمبرداری: توبی استرانگ، داگ اندرسن (فیلمبرداری زیر آب) – اقیانوس با دیوید آتنبرو
بهترین تدوین: وریدیانا لیبرمن – همسایه بینقص من
بهترین موسیقی متن: آلکسی آیگویی – «اورول: ۲+۲=۵»
بهترین روایت «اورول: ۲+۲=۵» نوشته جورج اورول، اقتباس رائول پک، با اجرای دامیان لوئیس
بهترین مستند آرشیوی:همسایه بینقص من
بهترین مستند تاریخی (به صورت مشترک) : انتقلاب آمریکاطوفان کاترینا: مسابقه با زمان
بهترین مستند زندگینامهای: آقای اسکورسیزی
بهترین مستند موسیقایی (به صورت مشترک) : تبدیل شدن به لد زپلین زندگیهای حیلهگرانه!
بهترین مستند سیاسی: راه حل آلاباما
بهترین مستند علمی/طبیعت: اقیانوس با دیوید آتنبرو
بهترین مستند ورزشی: عزیزان آمریکا: تشویقکنندگان دالاس کابویز
بهترین مستند جنایی: همسایه بینقص من
بهترین مستند کوتاه: نجات سوپرمن
بهترین مجموعه مینی مستند: آقای اسکورسیزی
بهترین مجموعه مستند ادامهدار: ۳۰ در برابر ۳۰
تعزیه به عنوان مهمترین گونه نمایش آیینی ایران، همواره فراتر از یک مراسم مذهبی، بستری برای بازنمایی هویت فرهنگی، حافظه تاریخی و زیباییشناسی نمایشی ایرانی بوده است. تأثیر این سنت نمایشی بر سینمای معاصر ایران، بهویژه در آثار بهرام بیضایی، ناصر تقوایی و عباس کیارستمی، نشان میدهد که هر یک از این فیلمسازان با رویکردی متفاوت، ظرفیتهای روایی، اجرایی و فلسفی تعزیه را در زبان سینما بازآفرینی کردهاند.
محمدمهدی مشکوری تهیهکننده انیمیشن با اشاره به چالشهای تولید انیمیشن هویت محور گفت که ادبیات کودک و نوجوان منبع باارزش اقتباس است.
مستند «خانواده محمد» با روایت زندگی یک خانواده افغانستانی ساکن ایران که در پی بمباران دشمن بخش عمده اعضای خود را از دست میدهند، وارد مرحله پستولید شد.
روایت ظهر عاشورا، فراتر از یک رخداد تاریخی یا حتی یک تراژدی مذهبی، ظرفیتی عظیم برای بازآفرینی سینمایی دارد؛ ظرفیتی که در آن، تقابل نابرابر نیروها، عمق شخصیتها، و بار عاطفی و نمادین واقعه، به شکلی کمنظیر در تاریخ بشر گرد هم آمدهاند.
Δ