روزنامه وال استریت ژورنال به نقل از پزشکان متخصص گزارش داد که استفاده طولانیمدت از برنامههای چتبات مبتنی بر هوش مصنوعی (AI)، ممکن است با تشدید توهم و روانپریشی (Psychosis) در بیماران روانی مرتبط باشد.
دکتر کیت ساکاتا، روانپزشک دانشگاه کالیفرنیا، که بیماران مبتلا به روانپریشی با منشأ احتمالی هوش مصنوعی را درمان میکند – از جمله ۱۲ بیمار بستری در بیمارستان و سه بیمار سرپایی در این باره گفت: «ممکن است این فناوری، خود عامل ایجاد توهم و هذیان نباشد؛ اما فرد واقعیت خود را برای رایانه توصیف میکند و رایانه آن را به عنوان حقیقت میپذیرد و بازتاب میدهد، به این ترتیب، این دو در یک چرخه هذیانگویی مشترک میشوند.»
بر اساس این گزارش، از فصل بهار تاکنون، دهها مورد احتمالی از روانپریشی همراه با توهم و هذیان پس از تعاملات طولانیمدت و اعتیادآور با برنامههای چتبات ثبت شده است.
تلاش OpenAI برای تشخیص پریشانی ذهنی در پی افزایش نگرانیها، نماینده شرکت OpenAI، توسعهدهنده چتبات مشهور ChatGPT، اظهار داشت که کار برای آموزش این مدل هوش مصنوعی در حال انجام است تا بتواند «علائم پریشانی ذهنی یا عاطفی را تشخیص داده و با آن مقابله کند.» این گزارش همچنین اشاره کرد که سایر شرکتهای توسعهدهنده چتباتهای هوش مصنوعی نیز در تلاش برای رسیدگی به این مشکل هستند.
روانپریشی (Psychosis) چیست؟ روانپریشی یک اصطلاح در طب روانپزشکی است که برای توصیف وضعیتهای ذهنی به کار میرود که در آن اختلال و گسست در یکی از مؤلفههای فرایند تفکر منطقی و ادراک حسی رخ میدهد.
افرادی که از این وضعیت رنج میبرند، ممکن است دچار حملات توهمی، باورهای هذیانی (مانند توهمات ارجاعی یا سوءظن شدید) شوند و غالباً با تغییر شخصیت و تشتت در تفکر مواجه میگردند. این وضعیتها اغلب با عدم درک ماهیت غیرطبیعی این رفتارها، دشواری در تعامل اجتماعی و اختلال در انجام وظایف روزمره همراه است و به همین دلیل، اغلب به عنوان «انفصال از واقعیت» توصیف میشود.
منبع در آرتی
چند وقت پیش به مطلبی درباره سرطان برخوردم که برایم شگفتآور بود. هرچند از میزان اعتبارش آگاهی ندارم، اما در اینجا میخواهم دربارهی نکته جالبی که باعث شد بهیادم بماند، صحبت کنم. در آن مطلب نوشته بود، بدن ما روزانه مورد حملهی دهها نوع سرطان مختلف قرار میگیرد، اما سیستم ایمنی بدن، ضمن مقابله، آنها را خنثی میکند. بیماری سرطان، زمانی شکل میگیرد که سیستم ایمنی بدن در مقابله با یکی از این حملات کم بیاورد و نتواند آن را خنثی کند. اینکه در طول یک روز، چنین اتفاقاتی در بدن ما میافتد و از خطرات مختلف جان سالم بهدر میبریم، بدون اینکه خودمان چیزی بدانیم، برایم شگفتآور بود. جالبتر اینکه میدانستم دقیقا همین اتفاق در سیستم روانی ما نیز در حال رخ دادن است؛ یعنی ما در طول یک روز عادی، ممکن است با دهها حمله به روانمان روبرو شویم و از آنها عبور کنیم. در حالی که اگر یکی از این تنشها از حد توان مقابلهی سیستم روانیمان خارج شود، به مشکل میخوریم. درست همانطور که سیستم ایمنی بدن ممکن است در صورت شدت پیدا کردن حملات، نتواند با آنها مبارزه کند و دچار بیماری شویم، ذهن ما هم دچار کمبود انرژی و منابع لازم برای مقابله با اتفاقات ناخوشایند زندگی میشود. در این صورت، دچار پدیدهای میشویم که در روانشناسی به «فروپاشی روانی» مشهور است.
بسیاری از ما گمان میکنیم که مصرف آبمیوهها در کودکی کاملاً بیضرر و حتی مفید است، اما تحقیق جدید نشان میدهد که این نوشیدنیهای شیرین میتوانند مشکلاتی برای سلامت در دهههای بعدی زندگی ایجاد کنند. براساس پژوهشهای جدید، نوشیدن آبمیوه، نوشابه و سایر نوشیدنیهای شیرین در دوران کودکی ممکن است خطر ابتلا به فشار خون بالا را در بزرگسالی به میزان قابلتوجهی افزایش دهد.
مطالعهای بزرگ در دانمارکی که روی بیش از ۱.۵ میلیون کودک انجام شده، با ارائه شواهد تازهای، پاسخ میدهد که مصرف استامینوفن در دوران بارداری با افزایش خطر اوتیسم ارتباط مستقیمی دارد یا نه.
بر اساس آمارها، حدود ۴۰ درصد مردم جهان دستکم گاهی از پیگیری اخبار اجتناب میکنند؛ نه به دلیل بیتفاوتی، بلکه چون احساس میکنند حجم خبرهای منفی از توان روانی آنها فراتر رفته است.
Δ