رنو، خودروساز فرانسوی قصد داشت در دوران برجام فعالیتی مستقل را در ایران انجام دهد، اما مجموعه حواشی و سنگاندازیهای داخلی (در ابتدا) و در ادامه، خروج آمریکا از توافق هستهای و برجام، مانع آن شد تا رقیبی جدی برای دو خودروساز بزرگ کشور شکل بگیرد.
این خودروساز با توجه به تجربهای که در ماجرای قرارداد پلت فرم مشترک (پروژه ال90) با خودروسازان ایرانی داشت، این بار نمیخواست فعالیتی مشترک با آنها داشته باشد و دنبال حضوری مستقل بود.
در قسمت سوم از برنامه جاده مخصوص (امروز تاریخ شفاهی صنعت خودرو ایران) با بیوک علیمرادلو، کسی که نقش اول را در امضای قرارداد خودروسازی ایران با رنو در دوران برجام داشت، گفت و گو کردهایم.
علیمرادلو شرح میدهد که مخالفان حضور مستقل رنو در ایران به خصوص سایپا و سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، چطور اجازه ندادند این پروژه که منافع ملی را در بر میگرفت، به سرانجام برسد.
به گفته وی، پروژه رنو در دوران برجام، اسیر نگاه دولتی مدیران وقت شد.
یکی از مغالطههای رایج در تحلیل بازار خودروی ایران، بیفایده دانستن واردات خودرو به دلیل قیمتگذاریهای نجومی ناشی از تعرفهها و افت ارزش پول ملی است. بسیاری معتقدند خودرویی که برای عموم جامعه قابل خرید نیست، تأثیری بر بهبود وضعیت بازار ندارد؛ اما این نگاه، بخش پنهان و ساختاری اقتصاد را نادیده میگیرد.
امکان ادامه ثبت سفارش واردات خودروی سواری شخصی ایرانیان مقیم خارج از کشور در سال ۱۴۰۵ ابلاغ شد.
این روزها با تقویت احتمال گشایشهای سیاسی و توافق، موجی از خوشبینی درباره ریزش شدید قیمتها بازار خودرو را فرا گرفته است. اما از نگاه رویکرد ساختاری به اقتصاد، این کاهش قیمت دقیقا چقدر خواهد بود و چه فاکتورهایی مانع از سقوط آزاد قیمتها میشوند؟
Δ