فیلم سینمایی «تا ۱۰ بشمار» در جشنواره فیلم مستقل شیکاگو موفق به دریافت دیپلم افتخار شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، فیلم سینمایی «تا ۱۰ بشمار» به کارگردانی و تهیهکنندگی فرید ولیزاده، در دهمین دوره جشنواره فیلم مستقل (VAiFF) موفق به دریافت دیپلم افتخار شد. این جشنواره که در شهر شیکاگو در ایالت ایلینوی آمریکا برگزار میشود، در دوره دهم خود میزبان آثاری از سراسر جهان بوده است. فیلم سینمایی «تا ۱۰ بشمار» در بخش فیلم بلند تجربی (Feature, Experimental) موفق به کسب این دیپلم افتخار هیئت ویژه داوران شد.
هیئت داوران این جشنواره در طول تاریخ خود شامل هنرمندان برنده و نامزد جایزه اسکار و امی بوده است؛ از جمله کارل جونز (سازنده «The Boondocks» و «Black Dynamite»)، آنجول نیگام (بازیگر «Grey’s Anatomy») و باب گیل (نویسنده سهگانه «Back to the Future»).
موضوع جشنواره VAiFF حمایت از فیلمسازان مستقل در سطح بینالمللی است. این جشنواره در ۱۴ دسته تخصصی از جمله وحشت/دلهره، درام، تجربی برگزار می شود. «تا ۱۰ بشمار» پیش از این نیز علاوه بر نامزدی در چندین جشنواره معتبر ، برنده جایزه بهترین فیلم بلند جشنواره بینالمللی فیلم ۱۶IFFجیپور شد.
منوچهر زندهدل و غزال نظر ایفاگر نقشهای اصلی این فیلم هستند.
دیگر عوامل آن عبارتند از طراح، تهیهکننده و کارگردان: فرید ولیزاده، نویسنده: کیانوش اسلامی، مدیر فیلمبرداری: حسین قلیپور، مدیر صدابرداری: مسعود حمیدیان، طراح صحنه و لباس: قاسم مربی، TDو تدوین : سعادت بستام، آهنگساز: شهاب اکبری، جانسین تهیه و تولید:تبسم نعمتی مشاور رسانهای: سعید گلزار و سایر بازیگران: مانیا بابایی، الناز باطنی، بهرام حسینی، آرش یزدانی و امیر نظر.
پخش بینالملل این فیلم بر عهده موسسه فوژان فیلم است.
۵۹۲۴۳
فریدون جیرانی با هشدار درباره دشواریهای فزاینده پیش روی کارگردانان — از معیشت تا ممیزی — کمیتهای ویژه برای پیگیری امور رفاهی ، اعضا کانون کارگردانان سینمای ایران تعیین کرد.
انیمیشن کوتاه «کرگوش» ساخته رضا سربخش و علی جمالیمطلق، به بخش انیمیشن جشنواره شبهای سیاه تالین در استونی راه یافت.
هادی محمدیان میگوید با وجود دریافت پیشنهادهای متعدد برای ساخت انیمیشن در خارج از ایران، همچنان ترجیح میدهد در ایران بماند و داستانهای بومی و ایرانی را روایت کند.
از «سرب» تا «قاتل و وحشی»، سر تراشیده زنان در سینمای ایران گاهی تصویر بیماری و رنج بوده، گاهی نشانی از طغیان و تغییر هویت و گاهی خود به مسئلهای برای ممیزی تبدیل شده است؛ تصویری که در نزدیک به چهار دهه، هر بار معنایی تازه پیدا کرده است.
Δ