عضو هیات علمی دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان دانشگاه علوم پزشکی ایران بر ضرورت حفاظت از بهداشت روان کادر درمان تأکید کرد و هشدار داد .
به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر، مجتبی دهقان، عضو هیئت علمی دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان دانشگاه علوم پزشکی ایران، در پیامی با موضوع «خودمراقبتی کادر سلامت در بحران جنگ» اظهار داشت: کادر درمان در شرایط عادی نیز با استرس بالایی روبهرو هستند، اما در زمان جنگ، مواجهه مداوم با مجروحان و صحنههای دلخراش، سطح تنش را به شدت افزایش میدهد. اولین گام برای مدیریت این وضعیت، کنترل ورودیهای مغز از طریق مدیریت اخبار است؛ چرا که تماشای مداوم تصاویر و فیلمهای جنگی، ذهن را در وضعیت هشدار همیشگی و اضطراب قرار میدهد.
وی افزود: بهرهگیری از حمایت اجتماعی، دومین رکن اساسی در این دوران است. صحبت با خانواده و دوستان و در میان گذاشتن احساسات، نهتنها باعث تخلیه هیجانی میشود، بلکه با تقویت حس تعلق، تابآوری فرد را در برابر بحران بالا میبرد. همچنین استفاده از تکنیکهای “تنفس ذهنآگاهانه” به مدت سه دقیقه در روز و تمرکز بر ریتم نفسها و حسهای بدنی، راهکاری بسیار موثر برای بازگرداندن آرامش به سیستم عصبی در میانه فشار کاری است.
این روانشناس با تأکید بر اهمیت «گفتگوی هیجانی» در محیطهای بیمارستانی تصریح کرد: ایجاد فضایی برای صحبت میان همکاران درباره احساساتی نظیر غم یا عذاب وجدان، به کادر درمان کمک میکند تا متوجه شوند این واکنشها کاملاً طبیعی هستند. این اقدام از سرکوب احساسات و فروخوردن هیجاناتی که در نهایت منجر به فرسایش روانی میشود، جلوگیری میکند.
دهقان در پایان خاطرنشان کرد : جزئیات بیشتر این راهکارها در قالب محتوای متنی از طریق دانشگاه علوم پزشکی ایران در دسترس است و از تمامی مدافعان سلامت خواست تا با جدی گرفتن این تمرینات، آرامش و تندرستی خود را برای تداوم خدمترسانی حفظ کنند.
رئیسکل سازمان نظام پرستاری، با اشاره به مسائل و مشکلات پرستاری در کشور، گفت: شاید مهم ترین مسئله ای که ما الان کمبود داریم، یک اراده جدی است.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، بر لزوم تعریف مسیر درمان بیماران مبتلا به سرطان در مناطق محروم کشور تأکید کرد.
رئیس مرکز مدیریت شبکه وزارت بهداشت گفت: در ۶۴ شهر تحت پوشش برنامه پزشکی خانواده و نظام ارجاع، حدود ۲۷۰۰ پزشک در سطح یک نیاز داریم.
روز جهانی آلزایمر فرصتی برای افزایش آگاهی درباره این بیماری و شناخت علائمی است که نباید آنها را صرفاً بخشی از روند طبیعی سالمندی دانست.
Δ