روایت تلخ ورزشگاه‌ سیمرغ؛ اینجا محل امن «معتادان و احشام» شد

به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، در گوشه‌ای از سیمرغ، جایی که قرار بود صدای خنده جوانان و هیاهوی ورزش در آن بپیچد، امروز سکوتی سنگین حاکم است؛ سکوتی که نه از آرامش، بلکه از فراموشی می‌آید.ورزشگاه امام رضا(ع)، بنایی که روزی با امید و آرزو افتتاح شد، حالا شبیه خاطره‌ای رها شده در دل خاک است. دیوارهایش دیگر شاهد رقابت و نشاط نیستند، بلکه پناهگاهی شده‌اند برای اعتیاد، برای زخم‌هایی که هر روز عمیق‌تر می‌شوند. جایی که باید محل رشد و بالندگی نسل جوان باشد، به نقطه‌ای تاریک در جغرافیای شهر تبدیل شده است.

گویی زمان در سال 1386 متوقف شده؛ همان روزی که کلید این مجموعه به نشانه آغاز زندگی به دست مردم سپرده شد. اما آن آغاز، هیچ‌گاه به ادامه‌ای نرسید. سال‌ها گذشت و درهای این ورزشگاه نه به روی ورزشکاران، بلکه به روی بی‌توجهی باز ماند.

تجهیزاتی که باید در خدمت جوانان می‌بود، یکی‌یکی به تاراج رفتند. صندلی‌هایی که می‌توانستند میزبان تماشاگران باشند، حالا یا نیستند یا در گوشه‌ای شکسته و فراموش‌شده افتاده‌اند. کف سالن، به‌جای زمین بازی، ردپای بی‌پناهی را در خود نگه داشته است.

این فقط یک ساختمان متروکه نیست؛ اینجا نماد یک فرصت سوخته است. فرصتی که می‌توانست جوانان یک منطقه را از آسیب‌ها دور کند، اما حالا خود به بستری برای همان آسیب‌ها تبدیل شده است.مردم سیمرغ، سال‌هاست که هر بار از کنار این بنا عبور می‌کنند، نه یک ورزشگاه، بلکه حسرتی قدیمی را می‌بینند. حسرتی از آنچه می‌توانست باشد و نشد.

تلخی ماجرا آن‌جاست که این بنا، نه در اثر حادثه‌ای ناگهانی، بلکه در سایه بی‌توجهی و تعلل، آرام‌آرام فرو ریخت؛ فروپاشی‌ای که صدایی نداشت، اما اثرش در زندگی مردم باقی ماند.حالا پس از نزدیک به دو دهه، دوباره نام این ورزشگاه بر سر زبان‌ها افتاده است؛ نه به‌خاطر مسابقه‌ای بزرگ یا موفقیتی ورزشی، بلکه به‌دلیل عمق رهاشدگی‌اش.

شاید هنوز بتوان امید داشت. شاید هنوز بتوان این سکوت را شکست. اما حقیقتی که نمی‌توان از آن گذشت این است گاهی یک درِ بسته، فقط یک ساختمان را تعطیل نمی‌کند؛ آینده‌ای را پشت خود جا می‌گذارد.

عباس پوریانی رئیس کل دادگستری مازندران در بازدید از ورزشگاه امام رضا (ع) شهرستان سیمرغ که با همراهی مدیرکل ورزش و جوانان مازندران انجام شد، با اشاره به احداث و بهره برداری از این سالن ورزشی چند منظوره در سال 1386 افزود: متاسفانه از تاریخ مذکور تاکنون این ورزشگاه بلااستفاده باقی مانده و به محل امنی برای افراد معتاد و همچنین نگهداری احشام تبدیل شده است.

رئیس کل دادگستری مازندران با ابراز تاسف از وضعیت موجود این ورزشگاه و پیگیری مسئولین شهرستان و همچنین مدیرکل ورزش و جوانان استان برای رفع مشکل مذکور، تصریح کرد: حفظ و صیانت از حقوق بیت‌المال برای دستگاه قضایی بسیار مهم و ارزشمند است و قطعاً اجازه نخواهیم داد ساختمانی که حدود 19 سال قبل به مرحله بهره برداری رسیده این گونه بلاتکلیف رها شود.

پوریانی با بیان اینکه بسیاری از تجهیزات سالن مورد سرقت قرار گرفته است، خاطرنشان کرد: بازسازی و آغاز به کار این سالن ورزشی و استفاده جوانان از محیطی سالم، خواست مردم منطقه و شهرستان است و دادگستری با احترام به خواست مردم، اجازه سوءاستفاده به برخی افراد را نخواهد داد و در چارچوب قانون اقدام خواهد کرد.

رئیس کل دادگستری مازندران ادامه داد: مقرر شد اداره کل ورزش و جوانان مازندران در اجرای ماده 27، این ورزشگاه را در اسرع وقت به بخش خصوصی واگذار کرده تا نسبت به بازسازی و تعمیرات لازم برای ورزشگاه اقدام کند و قطعاً منافع این مهم به مردم منطقه باز خواهد گشت.

پوریانی تاکید کرد: دستگاه قضایی مازندران تا حصول نتیجه پیگیر موضوع خواهد بود و موارد قانونی لازم را با حساسیت رصد خواهد کرد.

رئیس کل دادگستری مازندران خاطرنشان کرد: به برخی افراد که به دنبال سوء استفاده از این وضعیت هستند و به دلیل نفع شخصی اجازه انجام اقدامات لازم و بهره‌مند شدن عامه مردم را نمی‌دهند؛ تذکر می‌دهم، دسگاه قضایی استان در این خصوص کاملاً قاطع بوده و رئیس حوزه قضایی بخش در صدور نیاز نسبت به صدور دستورات قضایی لازم اقدام خواهد کرد.

انتهای پیام/